Diagnose Baarmoederaandoeningen

De arts begint met het stellen van vragen over de symptomen, de menstruatiecyclus en het gebruik van de pil en andere hormoonpreparaten.

Hierna volgt een lichamelijk onderzoek waarbij de geslachts- en bekkenorganen onderzocht worden. Als het inwendig onderzoek door een mannelijke arts verricht wordt kan de patiënte verzoeken om de aanwezigheid van een vrouwelijke assistent. Bij een inwendig onderzoek wordt een speculum, ook wel eendenbek genaamd, in de vagina aangebracht. Als het instrument opengesperd wordt, opent de vagina zich zo dat de baarmoedermond bekeken kan worden. Er wordt wat weefsel weggeschraapt voor een uitstrijkje, een laboratoriumonderzoek naar de aanwezigheid van abnormale cellen.

Hierna verwijdert de art het speculum en doet hij een builpalpatie, waarbij hij twee vingers in de vagina inbrengt en vervolgens met de andere hand op de buik drukt om de positie, grootte, vorm en hardheid van de baarmoeder te bepalen. Een baarmoederverzakking kan op deze manier eenvoudig vastgesteld worden. Een vergrote, harde of onregelmatige gevormde baarmoeder zou kunnen wijzen op de aanwezigheid van vleesbomen.

Colposcopie, een onderzoek van de baarmoederhals met behulp van een kijkinstrument, kan gebruikt worden om poliepen in de baarmoederhals of abnormaliteiten in de wand op te sporen.

De arts kan ook een hysteroscopie doen, een procedure waarbij een verlichte buis door de baarmoedermond in de uterus gebracht wordt om te kijken naar poliepen, vleesbomen en andere afwijkingen. Bij een hysteroscopie kunnen tevens weefselmonsters van het baarmoederslijmvlies genomen worden.

Een uitgebreidere diagnostische procedure is een curettage, waarbij de baarmoederhals opgerekt wordt en een lepelvormige instrument (curette) ingebracht wordt om een deel van het baarmoederslijmvlies weg te schrapen. Dit weefsel kan later onderzocht worden op eventuele aanwezigheid van kanker. De curettage op zich kan al voldoende zijn om de zware bloedingen, die door hyperplasie van het baarmoederslijmvlies veroorzaakt worden, te verhelpen.

Andere mogelijke diagnostische methoden zijn röntgenfoto’s, echografie, een CT-scan of een MRI-scan. Bij een laparoscopie wordt, meestal onder algehele verdoving, een kijkbuis in de buik ingebracht om de baarmoeder en andere bekkenorganen te kunnen bekijken.

Comments are closed.